Dallimi në renditjen e fjalëve në fjalive ndërmjet gjuhës së shenjave dhe gjuhës shqipe të shkruar/folur është një nga tiparet më dalluese gramatikore. Ja disa shembuj krahasues të tjeshtësuar:
Shembulli 1
| Gjuha | Fjalia |
| Gjuha e shenjave (renditja tipike) Gjuha shqipe (e folur dhe shkruar) | NE STUDENT NE MIRË ose MIRË NE STUDENT Ne jemi studentë të mirë. |
Shembulli 2
| Gjuha | Fjalia |
| Gjuha e shenjave (renditja tipike) Gjuha shqipe (e folur dhe shkruar) | NE FAJTOR NUK ose FAJTOR NE NUK Ne nuk jemi fajtor. |
Shembulli 3
| Gjuha | Fjalia |
| Gjuha e shenjave (renditja tipike) Gjuha shqipe (e folur dhe shkruar) | NE TRAJNER ose TRAJNER NE Ne jemi trajner. |
Pse? Në gjuhën e shenjave, përdoret renditja vizuale dhe logjike, duke theksuar vendin ose veprimin kryesor — shpesh pa përdorimin e fjalëve funksionale si “në”, “unë”, etj.
Karakteristikat kryesore të renditjes në gjuhën e shenjave:
- Mungojnë fjalët ndihmëse (parafjalët) si “në”, “me”, “për”.
- Përdoret shpesh renditja: Objekt – Veprim – Subjekt ose Temë – Koment.
Kuptimi përcaktohet përmes kontekstit, mimikës, dhe strukturës vizuale.