Dallimi në renditjen e fjalëve në fjalive ndërmjet gjuhës së shenjave dhe gjuhës shqipe të shkruar/folur është një nga tiparet më dalluese gramatikore. Ja disa shembuj krahasues të tjeshtësuar:

Shembulli 1

Gjuha	Fjalia
Gjuha e shenjave (renditja tipike)     Gjuha shqipe (e folur dhe shkruar)	ATO DET PUSHIM   ose  ATA  PUSHIM DET   Ato janë në det duke pushuar.

Shembulli 2

Gjuha	Fjalia
Gjuha e shenjave (renditja tipike)   Gjuha shqipe (e folur dhe shkruar)	VOLEJBOLL USHTRIM ATO ose USHTRIM VOLEJBOLL  ATO   Ato ushtrojnë volejboll.

Shembulli 3

Gjuha	Fjalia
Gjuha e shenjave (renditja tipike)     Gjuha shqipe (e folur dhe shkruar)	ATO PUNË DREJTA GRUA ose ATO PUNË GRUA DREJTA    Ato punojnë për të drejtat e grave.

Pse? Në gjuhën e shenjave, përdoret renditja vizuale dhe logjike, duke theksuar vendin ose veprimin kryesor — shpesh pa përdorimin e fjalëve funksionale si “në”, “unë”, etj.

Karakteristikat kryesore të renditjes në gjuhën e shenjave:

• Mungojnë fjalët ndihmëse (parafjalët) si “në”, “me”, “për”.
• Përdoret shpesh renditja: Objekt – Veprim – Subjekt ose Temë – Koment.
• Kuptimi përcaktohet përmes kontekstit, mimikës, dhe strukturës vizuale.